Mijn naam behoeft misschien wat uitleg, want hoewel er aan mijn buik al is af te zien dat ik graag een biertje drink en dus ook vaak moet plassen, zit er iets meer achter.
Eigenlijk is Misterio “mijnheer” in Papiamento.
Iedereen weet inmiddels wel dat ik verteller / muzikant ben, maar velen van u zijn inmiddels vergeten dat ook mijn vader, grootvader en vele generaties daarvoor al heel beroemd waren.
Zo gebeurde het ongeveer een half millennium geleden dat mijn stapel-bed-over-groot-vader als verteller rondtrok door het zuiden van Europa. Hij trok erg veel publiek en stond net als ik, niet alleen bekend om zijn gouden stem, z’n prachtige tokkels, z’n mooie liederen en verhalen, maar vooral ook, om zijn wonderschone uiterlijk.
Juist toen hij een enorm publiek had vermaakt in een havenstad, liep er een schip binnen. Opgewonden kwamen de zeelui van boord, ze kwamen uit Zuid-Amerika en hadden een fantastisch gewas meegenomen. De plant zelf, bleek giftig te zijn, maar haar eetbare vrucht was verrukkelijk en kon je op heel veel manieren eten, zolang hij maar niet rauw was. Ook nu nog worden de knollen overal ter wereld gegeten, gekookt, gebakken, gefrituurd of als puree.
De vorm van die vrucht is heel divers, maar zo bijzonder, dat ze direct besloten hem te noemen naar de mooiste en meest gewilde man van die tijd: Mysterio Patato
